Drie in één… of toch vijf?!

“Ach, wil jij eens kijken… is het wat?”

Ze had een mix aan sieraden van haar moeder, van haar vader en nog wat van zichzelf. Er mocht wel een leuk ringetje van gemaakt worden. Zoiets als drie in één. Haar ouders en zijzelf, samen in een ring.

Leuk idee.

Tussendoor sprak ik haar man even. Die fluisterde me toe dat hij en hun zoon óók iets aan de ring wilden toevoegen. Een steen of zo. Of ik maar even wilde kijken.

Tja.

Dat moet je natuurlijk niet tegen mij zeggen!

Zodra het kon ben ik naar mijn steenslijperadres gesjeesd en kwam ik terug met drie fonkelende stenen.

“Wil je misschien een edelsteen in je ring?”

Daar had ze eigenlijk nog helemaal niet over nagedacht. Maar een speciaal facetgeslepen citrien? Ja, die mocht er wel in.

En ze houdt van grote ringen.

Kijk. Dan heb je mij.

Big & Bold.

Eerst een ontwerp en een proefmodelletje gemaakt. Goedgekeurd. Daarna kon het echte werk beginnen.

Smelten, gieten, walsen, draad trekken, nog meer walsen, zagen, vijlen, solderen. Polijsten, polijsten en nog veel meer polijsten.

En als laatste de citrien erin.

Dan komt het moment dat ik dus iedere keer weer spannend vind.

De ringdoos gaat open.

Ook al heb ik die ring zelf gemaakt. Ook al heb ik hem honderd keer in mijn handen gehad. Ook al vind ik hem zelf fantastisch.

Issie mooi… of niet?

Hij was mooi.

Maar wat ze nog niet wist, was dat haar ouders en zijzelf niet de enigen waren die in de ring bij elkaar kwamen. In de gelaagdheid van de ring waren ook haar man en hun zoon symbolisch verwerkt.

Toen kwam de traan.

He-le-maal top.

Vijf mensen. Oude sieraden. Eén flinke gouden ring. En een fonkelende citrien die stiekem begon met een fluistering in mijn oor.

I love it. With fire!
Kim Vanetie